|
|
De online winkel wordt nu stelselmatig geüpdatet. Nu worden reeds de beschikbare titels van uitgeverij Glénat aangeduid. Op korte termijn kan je alle beschikbare albums eindelijk online bestellen.
| Reeks : |
Jaren van de olifant |
| Nummer : |
1 |
| Titel : |
Jaren van de olifant |
| Genre : |
Autobiografie, Drama, Psychologisch
|
| Tekenaar : |
Linthout |
| Scenarist : |
Linthout |
| Uitgever : |
Standaard Uitgeverij |
| Pagina's : |
181 |
| Uitvoering : |
SC
|
| Inhoud : |
"Karel, Simone en zoon Wannes zijn een doorsnee Vlaams gezin. Op een dag beneemt Wannes zich totaal onverwacht het leven..." |
| Kwotering : |  |
| Beauregards Visie : |
Zo zie je hoe erg het gesteld is met het Vlaamse striplandschap. Dankzij (of net door) ongezonde vriendjespolitiek zonder objectieve criteria wint Linthout de Keizer Karelprijs van het stripfestival van Ganshoren. En tot overmaat van ramp ziet de jury van Turnhout er alle heil in om hem de Prijs van de Vlaamse Gemeenschap toe te kennen, voorheen de Bronzen Adhemar. Nogal kortzichtig en beschamend. Enkel omdat de vijver waarin gevist wordt niets gewichtigs te bieden heeft of omdat de juryleden echt geen verstand van zaken hebben en zich vergapen aan de -gelukkig- oprechte intenties van de auteur. Toch moet iemand er voor durven uitkomen dat Het jaar van de olifant en dus ook deze bundel Jaren van de olifant niet goed is. Na herlezing als geheel wordt dat gevoel versterkt. Je zou verwachten dat de auteur de mogelijkheid aanreikt om het werk te verbeteren, het lef toont om drastische aanpassingen door te voeren, toch zeker nu een groter publiek bereikt wordt. Vergeet het maar. Alles blijft in het knullige, slordige onafgewerkte patroon. Geen redux. Geen opwaardering waar de strip zo'n behoefte aan heeft. De bundel versterkt de saaiheid, bevestigt het gebrek aan coherentie (je zou dit vanzelfsprekend kunnen noemen door de radeloosheid waarmee de auteur een harde realiteit moet doorstaan), een gedegen opbouw en een zinvolle vertelling. De flarden die de surreële wereld weergeven, zijn niet meer dan anekdotes, onbevattelijk voor een buitenstaander. Ware de vervreemding tussen de lezer en de hoofdpersoon natuurlijk, je zou er minder moeite mee hebben. Nu is ze totaal ongeloofwaardig en illustreert dat het 'auteur zijn' maar al te vaak overroepen wordt. De ivoren toren-kunstenaar mag dan van zichzelf denken een kunstwerk te hebben gebaard, een spoedcursus scenarioschrijven gekoppeld aan een grafische opleiding (daar zou het Vlaams Fonds een beurs voor moeten geven) hadden de materie volledig kunnen bijschaven. En wie weet vind je er dan wel een ziel in terug. Qua zwaarwichtigheid vertrappelt Jaren van de olifant je niet. Esthetisch evenmin (alles is vlak en ééndimensioneel). Daarvoor is het vederlicht. De droge, ongeïnspireerde lettering draagt ook niet bij tot een verheven kunstvorm. Wat binnen het gezin gebeurde, is een zeer jammere zaak. Het therapeutisch verwerkingsproces een moedige onderneming.
25-01-2010
|
| Prijs : |
|
|
.
|
